Urodzony w 1957 roku. Malarz, performer, poeta, teoretyk sztuki, pedagog. Studiował na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (1980–1985), dyplom uzyskał w pracowni prof. Rajmunda Ziemskiego. Od 1986 roku wykładał na Wydziale Wzornictwa Przemysłowego macierzystej uczelni. W latach 1982–1992 był członkiem Gruppy, z którą wystawiał i uczestniczył w jej akcjach. Współzałożyciel i wydawca pisma„Oj dobrze już”. Przełomowym momentem w twórczości Włodzimierza Pawlaka był cykl Tablice dydaktyczne (1987–1988), w którym artysta radykalnie zmienił język formalny. Obrazy te przypominają negatywy zarysowanych szkolnych tablic – ich powierzchnie wypełniają siatki graficzne z ideogramami, mapami, wykresami i znakami odwołującymi się do zasobów wiedzy i kultury. To konceptualne kompozycje, w których malarstwo staje się narzędziem analizy zbiorowej pamięci i mechanizmów edukacyjnych. Bezpośrednio po tym cyklu Pawlak rozpoczął pracę nad serią Dzienników (od 1989 do dziś) – malarskich zapisów czasu, jednorodnych formalnie i całkowicie niefiguratywnych. W 1990 roku zdobył Grand Prix na festiwalu malarstwa w Cagnes-sur-Mer. Laureat Nagrody im. Jana Cybisa (2017).

Dzieła w kolekcjach m.in.: Muzeum Narodowego w Warszawie, Wrocławiu, Krakowie; Muzeum Sztuki w Łodzi; Zachęty – Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie; Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie; Zachęty Sztuki Współczesnej w Szczecinie; Centro Direzionale Colleoni; Galerie Nikki Diana Marquardt; Starak Collection, Muzeum Jerke w Recklinghausen oraz w wielu kolekcjach prywatnych w Polsce i za granicą.