1930–2024 Rzeźbiarka, jedna z najważniejszych przedstawicielek polskiej rzeźby współczesnej, urodzona w 1947 roku we Wrocławiu. W latach 1966–1972 studiowała na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowni Jerzego Jarnuszkiewicza, uzyskując dyplom w 1972 roku. W swojej twórczości od początku łączyła zainteresowanie ciałem, materią i eksperymentem formalnym, rozwijając język rzeźbiarski oparty na kamieniu, brązie oraz materiałach syntetycznych. W latach 70. stworzyła przełomowy cykl rzeźb erotycznych, w których eksplorowała temat cielesności, sensualności i relacji między formą a odciskiem ciała. W kolejnych dekadach rozwijała także wątki związane z mitologią, śmiercią i przemijaniem, często łącząc figurację z abstrakcją. Od lat 80. wprowadzała do swojej praktyki porcelanę i bardziej kruche materiały, a w latach 90. coraz częściej sięgała po formy geometryczne i struktury przestrzenne.

Wybrane wystawy: Brała udział w licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce i za granicą, m.in. w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, Zachęcie – Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie oraz muzeach i galeriach w Europie, USA i Azji. Jej twórczość była prezentowana na wielu wystawach problemowych poświęconych rzeźbie współczesnej i sztuce ciała.

Dzieła w kolekcjach m.in.: Muzeum Narodowe w Warszawie, Krakowie, Poznaniu i Szczecinie, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku oraz liczne kolekcje prywatne i instytucjonalne w Polsce i za granicą.